Wanneer twintigers met een rugzak naar Zuidoost-Azië reizen, pakken ze hun gebruikelijke zwemkleding, insectenwerend middel, zonnebril en misschien een paar boeken in om hun leesplek te bewaren terwijl ze de muggenbeten op de zwoele stranden van de Thaise eilanden verzorgen.
De kortste route over het schiereiland is echter dat je 9300 mijl moet fietsen om Newcastle te bereiken.
Maar dit is wat Josh Reid deed. Hij bond het panbot als een schildpad op zijn rug en vloog naar de andere kant van de wereld, wetende dat de terugreis meer dan een halve dag zou duren.
“Ik zat gewoon aan de keukentafel, kletste met mijn vader en peetvader en bedacht verschillende dingen die ik zou kunnen doen,” vertelde Reid aan Bicycle Weekly over het ontstaan ​​van het idee. De afgelopen jaren werkte Reid als skileraar in de winter, als boomkweker in de zomer in Brits-Columbia en kreeg hij een werkvisum voor twee jaar in Canada. Daarna beëindigde hij zijn werk in Noord-Amerika en fietste hij met een lange fiets van Nova Scotia naar Cape Breton.
Fietsers van Universal kwamen om het leven in de buurt van hun huis tijdens het fietsen, maar dankzij orgaandonatie werden zes levens gered.
Omdat de meeste fietsen tegenwoordig in Azië worden gemaakt, is het idee om ze zelf te importeren. De reis duurde vier maanden in 2019, en gezien het feit dat de coronapandemie het kopen van fietsen in 2020 zo ingewikkeld heeft gemaakt, bleek zijn methode vooruitziend.
Na zijn aankomst in Singapore in mei, reisde hij noordwaarts en kwam hij binnen twee maanden een fiets tegen. Destijds probeerde hij met een Nederlandse fiets de scène uit Top Gear op de Hai Van Pass in Vietnam na te bootsen.
Aanvankelijk wilde ik een fiets uit Cambodja kopen. Het bleek echter lastig om daar een fiets rechtstreeks van de lopende band te krijgen. Daarom ging ik naar Shanghai, waar ze in een gigantische fabriek massaal fietsen produceren. Daar kon ik een fiets bemachtigen.
Reid zei: "Ik weet ongeveer door welke landen ik kan reizen." "Ik heb eerder gezien dat ik een visum kan aanvragen en dat ik veilig de geopolitieke situatie in verschillende regio's kan beheersen, maar ik heb bijna alleen maar vleugels en sommige onrust zorgde ervoor dat ik rechtstreeks naar Newcastle ging."
Reid hoeft niet elke dag veel kilometers te maken; zolang hij maar eten en drinken heeft, is hij tevreden met een slaapzak langs de kant van de weg. Verrassend genoeg regende het tijdens de hele reis maar vier dagen, en toen hij Europa weer binnenreed, was het grootste deel van de reis al bijna voorbij.
Zonder Garmin gebruikt hij een app op zijn telefoon om naar huis te navigeren. Wanneer hij wil douchen of zijn elektronische apparaten moet opladen, springt hij in zijn hotelkamer, pakt hij de terracotta krijgers op, bezoekt hij boeddhistische kloosters, rijdt hij op een gigantische fiets en gebruikt hij Arkel fietstassen en Robens slaapmatten. Deze uitrusting is geschikt voor mensen die geïnteresseerd zijn in allerlei soorten uitrusting, zelfs als ze niet weten hoe ze Reids prestatie kunnen nabootsen.
Een van de moeilijkste momenten was de reis aan het begin. Hij reisde westwaarts door China naar de noordwestelijke provincies, waar niet veel toeristen waren, en hij was op zijn hoede voor buitenlanders, aangezien er momenteel 1 miljoen Oeigoerse moslims in detentiecentra in die regio vastzitten. Bij elke controlepost om de 40 kilometer demonteerde Reid de drone en verstopte die onder zijn koffer. Hij gebruikte Google Translate om te communiceren met de vriendelijke politieagenten, die hem steeds van eten voorzagen. En hij deed alsof hij het niet begreep als ze hem lastige vragen stelden.
In China is het grootste probleem dat kamperen officieel illegaal is. Buitenlanders moeten elke nacht in een hotel verblijven, zodat de staat hun activiteiten in de gaten kan houden. Op een avond namen een aantal politieagenten hem mee uit eten, en de lokale bevolking keek toe hoe hij noedels in zijn Lycra-pak spoot voordat ze hem terug naar het hotel brachten.
Toen hij wilde afrekenen, stormden tien Chinese agenten van de speciale politie, gehuld in kogelwerende vesten, met geweren en wapenstokken, naar binnen, stelden wat vragen en namen hem vervolgens mee in een vrachtwagen. Ze gooiden zijn fiets achter hem neer en brachten hem naar een plek die ze daar kenden. Kort daarna kwam er een bericht op de radio dat hij inderdaad in het hotel kon blijven waar hij net had ingecheckt. Reid zei: "Uiteindelijk heb ik om 2 uur 's nachts in het hotel gedoucht." "Ik wil gewoon echt weg uit dat deel van China."
Reid sliep langs de kant van de weg in de Gobiwoestijn, in een poging verdere confrontaties met de politie te vermijden. Toen hij eindelijk de grens met Kazachstan bereikte, voelde Reid zich overweldigd. Hij droeg een brede, wijde bewakingshoed, glimlachte en schudde handen.
Op dit punt van de reis is er nog een lange weg te gaan, en hij is al op moeilijkheden gestuit. Heeft hij er ooit aan gedacht om hem te ontslaan en de eerstvolgende retourvlucht te boeken?
Reid zei: "Het kan veel moeite kosten om naar het vliegveld te gaan, en ik heb een belofte gedaan." Vergeleken met een plek waar je nergens heen kunt, is slapen op de vloer van de terminal ingewikkelder dan de logistiek van slapen op de schouders van mensen die nergens heen kunnen. Seks is niet gewenst in China.
“Ik heb mensen verteld wat ik doe en ik ben nog steeds gelukkig. Het is nog steeds een avontuur. Ik heb me nooit onzeker gevoeld. Ik heb er nooit aan gedacht om ermee te stoppen.”
Wanneer je in een hulpeloze situatie door de halve aarde reist, moet je voorbereid zijn op de meeste dingen en ze volgen. Maar een van Reids grootste verrassingen is de gastvrijheid van de mensen.
Hij zei: "De vriendelijkheid van vreemden is ongelooflijk." Mensen nodigen je gewoon uit, vooral in Centraal-Azië. Hoe verder ik naar het westen ga, hoe onbeleefder de mensen worden. Ik weet zeker dat de mensen daar heel vriendelijk zijn. De gastheer gaf me een warm bad en zo, maar de mensen in het Westen leven meer in hun eigen wereld. Ze maken zich zorgen dat mobiele telefoons en dergelijke mensen doen kwijlen, terwijl de mensen in het Oosten, net als in Centraal-Azië, nieuwsgierig zijn naar wat je doet. Ze zijn meer in jou geïnteresseerd. Ze zien veel van deze plekken niet en ze zien niet veel westerlingen. Ze zijn erg geïnteresseerd en komen je vragen stellen, en ik weet zeker dat, net als in Duitsland, fietstochten gebruikelijker zijn en mensen je niet zo snel aanspreken.
Reid vervolgde: "De vriendelijkste plek die ik ooit heb meegemaakt, is aan de grens met Afghanistan." "Een plek waar mensen zeggen: 'Ga daar niet heen, dat is vreselijk', dat is de vriendelijkste plek die ik ooit heb meegemaakt. Een moslimman hield me tegen, sprak goed Engels en we raakten aan de praat. Ik vroeg hem of er kampeerterreinen in het dorp waren, want ik was door die dorpen gelopen en er was eigenlijk geen duidelijke plek te vinden."
“Hij zei: ‘Als je het aan iemand in dit dorp vraagt, zorgen ze ervoor dat je de hele nacht kunt slapen.’ Dus nam hij me mee naar een paar jongeren langs de weg, praatte met ze en zei: ‘Volg ze.’ Ik volgde die jongens door de steegjes en ze brachten me naar het huis van hun grootmoeder. Ze legden me op een Oezbeekse matras op de grond, gaven me al hun lokale lekkernijen te eten en namen me de volgende ochtend mee naar huis. Ik had ze eerder al meegenomen om hun omgeving te laten zien. Als je met een toeristenbus van de ene naar de andere bestemming reist, maak je dit soort dingen mee, maar op de fiets beleef je elke kilometer die je onderweg tegenkomt.”
Als je er fietst, is Tadzjikistan de meest uitdagende plek, omdat de weg stijgt tot een hoogte van 4600 meter, ook wel bekend als het 'dak van de wereld'. Reid zei: "Het is er prachtig, maar er zitten wel gaten in de hobbelige wegen, groter dan waar dan ook in het noordoosten van Engeland."
Het laatste land dat Reid onderdak bood, was Bulgarije of Servië in Oost-Europa. Na zoveel kilometers zijn wegen gewoon wegen en vervagen de grenzen tussen landen.
“Ik kampeerde langs de kant van de weg in mijn kampeerpak, toen een waakhond naar me begon te blaffen. Een man kwam naar me toe om te vragen wat er aan de hand was, maar we spraken elkaars taal niet. Hij pakte een pen en papier en tekende een poppetje. Hij wees naar mij, tekende een huis, een auto en vervolgens naar zijn auto. Ik zette mijn fiets in zijn auto, hij nam me mee naar zijn huis om me te eten te geven, ik kon douchen en in een bed slapen. De volgende ochtend nam hij me mee om nog meer te eten. Hij is kunstenaar, dus gaf hij me een olielamp, maar stuurde me verder weg. We spraken elkaars taal niet. Ja. Er zijn zoveel vergelijkbare verhalen over de vriendelijkheid van mensen.”
Na vier maanden reizen keerde Reid in november 2019 eindelijk thuis. Door zijn reis te filmen op zijn Instagram-account krijg je meteen zin om een ​​enkeltje naar een verre bestemming te boeken en een low-budget YouTube-documentaire te maken. Dat is de perfecte tegenhanger voor de overmatige bewerking en promotie van de rest van het platform Agent. Reid heeft nu een verhaal te vertellen aan zijn kleinkinderen. Hij hoeft geen hoofdstukken te herschrijven, of als hij het over zou kunnen doen, zou hij liever een paar pagina's verscheuren.
'Ik weet niet zeker of ik wil weten wat er is gebeurd. Het is fijn om het niet te weten,' zei hij. 'Ik denk dat dat het voordeel is van het een beetje loslaten. Je zult het nooit weten. En je kunt sowieso nooit iets plannen.'
“Sommige dingen zullen altijd misgaan, of sommige dingen zullen anders zijn. Je moet gewoon accepteren wat er gebeurt.”
De vraag is nu: wat voor avontuur is voor hem voldoende om 's ochtends zijn bed uit te komen als hij de halve wereld per fiets rondreist?
Hij geeft toe: "Het is gaaf om van huis naar Marokko te fietsen," zegt hij, ook al is het niet alleen maar een blije glimlach na zijn lange fietstocht.
"Ik was oorspronkelijk van plan om mee te doen aan de Transcontinental Race, maar die werd vorig jaar afgelast", aldus Reid, die met de auto is opgegroeid. "Dus als de race dit jaar wel doorgaat, doe ik zeker mee."
Reid zei dat hij voor zijn reis van China naar Newcastle iets anders moet doen. De volgende keer pak ik maar één zwempak in, draag ik er twee in mijn rugzak en fiets ik ze dan allemaal terug naar huis.
Als je spijt wilt hebben van je reis, dan is het meenemen van twee zwembroeken een goede keuze.